ذن شاخه‌ای از بودیسم مهایانه است که بر تجربه مستقیم تأکید دارد، نه آموزه‌های انتزاعی. «ذن» از «دیانا» (سانسکریت) و «چان» (چینی) به معنای مراقبه است.

بنشینید. پشت راست. دست‌ها روی زانو یا در هم. چشمان نیمه‌باز به زمین. نفس طبیعی. فقط بنشینید — بدون هدف، بدون نتیجه. این خودِ ذن است.

آرام راه بروید. هر قدم با آگاهی. دست‌ها در سینه یا پشت. تمام توجه در پا و زمین. راه رفتن خودِ مراقبه است.

«صدای یک دست کف زدن چیست؟» کوآن‌ها برای شکستن ذهن تحلیلی‌اند. پاسخ با ذهن معمولی یافت نمی‌شود — با حضور یافت می‌شود.

زیبایی در ناقص بودن، ناپایداری و ناتمامی. یک فنجان ترک‌خورده، یک شاخه خشکیده. هیچ چیز کامل نیست، هیچ چیز دائمی نیست، هیچ چیز تمام‌شده نیست.

«یک بار، یک دیدار». هر لحظه منحصربه‌فرد است و هرگز تکرار نمی‌شود. با این آگاهی زندگی کنید.